| |
Istorijat
Problematika i pravci integrisanja
srpsko-crnogorske nacionalne manjine u
Albaniji
Uvod
Srpsko-Crnogorska nacionalna manjina
tokom protekle decenije bila je subjekt
nepravdi državnih struktura tog vremena,
čije su institucionalne represivne mere
dovele do diskriminacije i pokušaja
asimilacije manjine. Politika represije
i asimilacije počinje sa režimom kralja
Zoga, koji je zatvorio sve postojeće
škole na srpskom jeziku i nastavila sa
komunističkim režimom koji je zabranio
izjašnjavanje po nacionalnoj pripadnosti
za srpsko-crnogorsku manjinu, zabranio
korišćenje imena i naročito
karakterističnih prezimena koji su se
završavali na –ić, oduzeo pravo na
obrazovanje i informisanje na maternjem
srpskom jeziku, zabranio održavanje
kontakata sa matičnom državom, pravo na
slobodu veroispovesti itd.
Geografski položaj srpsko-crnogorske manjine u
Albaniji Istorija postojanja srpsko-crnogorske
manjine datira iz ranijeg srednjeg veka.
Ova manjina je uglavnom koncentrisana u
gradovima Skadar, Koplik, u selima
Komune Gruemira: Vraka, Omaraj, Gril,
Veliki Borič, Mali Borič, Kamica, Stari
Štoj i Novi Štoj, Dobrač, Golem, Mušan,
Bušat itd. Takođe, živi i u okruzima
Leža, Drač, Tirana, Elbasan, Libražd,
Fier u selima Rreth Libovša i Hamil,
Korča, Berat itd. Prema našim podacima,
analizama i posmatranjima, broj
pripadnika srpsko-crnogorske manjine je
oko 30.000 stanovnika.
Kratak istorijski pogled
Tokom istorije njenog postojanja na ovim
prostorima, srpsko-crnogorska manjina je
suživela sa većinskim stanovništvom u
duhu bratstva, mira, etničke i verske
tolerancije služeći kao primer za ceo
balkanski region. Nikad se nije predala
pred nepravdom i sačuvala je maternji
jezik, kulturu i običaje. Totalitarni
režimi Ahmeta Zogua i Envera Hodže
upotrebili su svu institucionalnu moć za
asimilaciju i dezintegrisanje ove manjine,
oduzevši njenim pripadnicima
najelementarnija i prirodna prava koja
im pripadaju:
- U matičnim knjigama je izbrisana
prvobitna srpsko-crnogorska nacionalnost
i njihova nacionalnost je definisana kao
albanska;
- 1934. godine zatvorena je i poslednja
škola na srpskom jeziku. I dan danas u
Albaniji ne postoji nijedan oblik
obrazovanja na srpskom jeziku za
pripadnike naše manjine;
- Pripadnici naše manjine su bili
prisiljeni da zamene njihova
karakteristična porodična imena i
prezimena albanskim imenima i
prezimenima koja su, po svom značenju,
ponižavajuća, kao što su npr.:
Druri (Drvo), Arra (Orah), Guri (Kamen),
Hekuri (Gvožđe), Qershia (Trešnja),
Dritarja (Prozor) itd.
- Roditelji novorođenčadi, pripadnici
naše manjine, bili su prisiljeni da deci daju
albanska imena, iz već
pripremljenog spiska albanskih imena
koji je bio napravljen od strane
državnih organa tog vremena;
- Uništavanjem verskih objekata
vezanih za vekovnu kulturu
srpsko-crnogorske manjine i njihovim
pretvaranjem u objekte zadnjeg reda,
omogućen je kontinuitet politike
asimilacije albanske države prema našoj
manjini.
AKTUELNO STANJE
Nacionalni Identitet
Od strane albanskog komunističkog
režima, pripadnicima naše manjine je
oduzeto pravo upisa nacionalnosti u
matičnim knjigama rođenih kao i pravo
nošenja njihovih tradicionalnih imena i
prezimena. Sa druge strane, pozitivni
albanski propisi predviđaju da se
promena nacionalnosti obavlja samo na
osnovu odluke suda, stvarajući presedan
zakonskog sukoba između jednog domaćeg
zakonskog akta i odredaba Okvirne
konvencije Saveta Evrope "o zaštiti
nacionalnih manjina" koja je potpisana i
ratifikovana od strane albanske države,
konkretno člana 3. te konvencije, gde se
izričito spominje: "Svako lice koje
pripada jednoj nacionalnoj manjini ima
pravo da slobodno odlučuje da li hoće da
se tretira kao takvo".
Što se tiče povraćaja starih i
tradicionalnih, silom oduzetih, imena i
prezimena, pripadnicima koji su bili
prisiljeni da se odriču tih imena i
prezimena, u poslednje vreme je dato
pravo da u kancelarijama službi za
vođenje matičnih knjiga, putem
jednostavne procedure, učine zahtev za
njihovu promenu.
|
|
